சாகும் வரை குதிரை சவாரி இல்லை
தமிழாக்கம் தெஸ்வான் பாஸ்கர், சேலம்
(சௌராஷ்ட்ரா கிராமிய கதைகள்)
மழையில் நனைந்த பூமி, வேகமாய்த் துடிக்கும் குளம்புகள் ஓ" ஒரு பாய்ந்து செல்லும் குதிரையின் சவாரி; சவாரி செய்பவன் அவனது தீப்பிழம்பு, அவனது கண்கள் கர்ப்பப்பை, துணிச்சலான கைகலப்பில் கைகள் வாளை துடைக்க, . (ஒரு பெண் இன்னொருவரிடம் எங்கே என்று கேட்டாள். துணிச்சலான சவாரி ஆள் தனது உயரமான குதிரையை மழையில் நனைந்த சேறும் சகதியுமான பாதையில் செல்கிறார்
அடர்ந்த இருண்ட இரவு. கலாட்டா என்று அவள் தோழி பதிலளித்தாள்
குதிரைக்காரன் தனது காதலியை வடிவான கண்களுடன் சந்திக்க வேகமாகச் சென்று கொண்டிருந்தார்
ஒரு மாவீரனை போல, வாள் சண்டையில் மூழ்குவதற்கு விரைகிறது,
ஒரு காதல் பாதையில் அல்லது வீரத்தின் பாதையில், எங்கும் இல்லை
நல்ல இனத்தின் ஒரு குதிரை, ஒரு ஆண் ஆண் மற்றும் நல்லொழுக்கமுள்ள ஒரு பெண், மூன்று சமஸ்தானத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ரத்தினங்கள்.
(கடவுள் பிரபஞ்சத்தில் மூன்று விலைமதிப்பற்ற உயிரினங்களை உருவாக்கினார்: ஒரு வேகமான குதிரை, ஒரு பயமற்ற போர்வீரன் மற்றும் ஒரு தகுதியான மற்றும் நல்லொழுக்கமுள்ள பெண் துணை. இருப்பினும், மூன்றும் ஒருங்கிணைவது அரிது; அது கடவுளின் விருப்பத்தால் மட்டுமே நிகழ்கிறது)
கடிவாளத்தில் நேர்த்தியான குதிரை, முகத்தை வருடும் சுருள்கள், முழுக்கவசம் அணிந்திருக்கும் அவனது ஆயுதங்கள் அனைத்தும் பளபளப்பாகவும் நேர்த்தியாகவும், அபூர்வமான அவன் எதிரிகளின் படைகளுக்குள் நுழைவது, அவன் ஒருமுறை மட்டுமே இறப்பவன், துணிச்சலானவன் அறிவான்.
(இளமைச் சுறுசுறுப்பும், உயிர்ச்சக்தியும் கொண்ட, எஃகுக் கவசத்தால் பாதுகாக்கப்பட்டு, கூர்மையான ஆயுதங்களுடன் கூடிய தரமான குதிரையில் சவாரி செய்பவன், எதிரிக் குதிரை வீரர்களின் பெரும் கூட்டத்திற்கு எதிரான போரில் ஒற்றைக் கையாகக் கூட மூழ்கத் துடிக்கிறான். மரணம் வாழ்நாளில் ஒருமுறை மட்டுமே வரும் என்பதை அறிவார், மேலும் ஒரு அற்புதமான முடிவை சந்திப்பதற்கான வாய்ப்பு அரிதாக உள்ளது)
ஒரு நாள் மாலை மெதலி கிராமத்தில் மரத்தடி சோராவில் அமர்ந்திருந்தவர்கள் கத்தியவாட்டின் குதிரைகளைப் பற்றி பேசினர்". சிலர் மானாகி கிராம குதிரையை புகழ்ந்தனர், மற்றவர்கள் தாஜன்மார்கள் செய்த அரிய சாதனைகளைச் சொன்னார்கள். அந்த உரையாடல் இரவு முழுவதும் நீடித்தது, ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அவர்கள் பேரியைப் பற்றிக் கொண்டிருந்தனர். , ஃபூல்மால், ரேஷம், வான்தார்யா மற்றும் பிற குதிரை இனங்கள். டட்டலின் போது, ஒரு நபர் ஒரு மூலையில் அமர்ந்து ஹூக்காவிலிருந்து புகையிலை புகையை சுவாசித்தார், "மக்களே,
ஒரு நல்ல பரம்பரை குதிரையை ஏற்றினால், இருவர் வானத்தில் பறக்க முடியும், என்னை நம்புங்கள்!" அருகில் குந்தியிருந்த ஒரு சரண்³ மனிதனின் முகம் பிரகாசித்தது ஹூக்கா புகைப்பவர் சரணிடம், "ஏன் சிரிக்கிறீர்கள், என் நண்பரா? எந்த சந்தர்ப்பத்திலும், நீங்கள் ஒரு பொய் சொல்வதில்
திறமையான சவாரி?"
"நான் இல்லை, ஆனால் சேணத்தில் பொருந்திய குதிரை - சிறந்த சவாரி பார்த்தேன் ."
"ஏன் அண்ணா அவர்களைப் பற்றி எங்களிடம் சொல்லக்கூடாது? ஆனால் தயவுசெய்து அதை மறைக்க வேண்டாம். நீங்கள் பார்த்ததை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்." சரண் பாடகரை பார்த்து குடியிருந்த குழு கதை கேட்க விரும்பியது.
சரண் இருமல் தொண்டையை அடைக்க, "நண்பர்களே, நான் பார்த்ததை மட்டுமே சொல்கிறேன், நான் அதை மீறினால், தாய் தெய்வம் என்னைத் தண்டிக்கட்டும், ஆனால் ஒருவனுக்கு பிறந்தேன் என்றால் பிறப்பால், நான் அதை ரசிக்காமல், வீரம் காட்டாமல் இருக்க முடியாது. நான் சாட்சி."
பின்னர் அவர் ஹூக்காவை ஆழமாக இழுத்து தனது கதையைத் தொடங்கினார்
அதிக பட்சம் இருபத்தைந்து வருடங்கள் கடந்திருக்கவில்லை. "சோரத்" (சௌராஷ்டிரா) பகுதியில் உள்ள இடரியா என்ற கிராமத்தில் "சூதா தாதால்" என்றொரு மனிதன் வாழ்ந்து வந்தான். நன்றாக சொல்ல வேண்டும் என்றால், இருபதுகளின் நடுப்பகுதி வயதில் இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் இருந்த அவர், இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்புதான் திருமணம் செய்துகொண்டு மகிழ்ச்சியான மனிதராக இருந்தார். அவரது கர்ப்பிணி மனைவி பிரசவத்திற்காக பெற்றோர் வீட்டிற்குச் சென்று இரண்டு மாதங்கள் கடந்துவிட்டன. அவர் ஒரு ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தார், ஆனால் பாரம்பரியத்தின் படி சூதா அவர்களை வீட்டிற்கு அழைத்து வருவதற்கு இரண்டு மாதங்கள் காத்திருக்க வேண்டும். அந்த காத்திருப்பு முடிவுக்கு வந்தது. நான்கு மாதங்களாக பெண்ணைப் பிரிந்த ஆணின் மனவேதனையை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. காதலியின் ஏக்கத்தை சூதாவின் வேதனை உள்ளம் மட்டுமே அறிந்தது.
இந்திரன் வானத்திலிருந்து பிரபஞ்சத்தின் நிலத்தில் சூதாடுவதற்காக இறங்கியதைப் போல, மழை பெய்யும் ஆஷாட மாதத்தின் பிறை நிலவு இரவு வானத்தில் விரைவில் தோன்றியது. ஒரு வருடப் பிரிவிற்குப் பிறகு பூமியையும் வானத்தையும் தழுவிக்கொண்டிருக்க, மின்னல் மின்னியது, சீறிப்பாய்ந்து, அதன் பாய்வை தாங்க முடியாமல் அலைந்தது. சுருதி கருமேகங்கள் கூடி வானத்தின் குவிமாடத்தில் ஏழு அடுக்குகள் உயர குவிந்தன.
பின்னர் வானத்தின் இதயத்தைக் கிழித்து இடி வெடித்தது. தங்கள் ஆழத்திலிருந்து குதித்து வரும் முற்றும் துயரத்தின் தீப்பிழம்புகளை அடக்க முடியாத தனிமையான மேகங்கள் அவர்களை வெளியேற்றுவது போல் இருந்தது. மேகங்கள் அழுது, தூறல் பொழிந்து, மெதுவாகவும் அமைதியாகவும் இருந்தன, மேலும் கடலின் குறுக்கே பரந்து கிடக்கும் எண்ணற்ற துக்கமான மற்றும் ஏங்கும் இதயங்களைப் பற்றி சிந்திக்க வைத்தன. மயில்கள் தங்கள் கழுத்தை நீட்டி, நுரையீரலை வீங்கி, பின்னர் அவற்றை அழுத்தி உலர்த்தி ஈரமான காற்றில் கடுமையாக மோதின. மற்றும் சமமான காம கேக்கைகளுடன் தங்கள் துணைகளின் அழைப்புக்கு பதிலளிக்கும் பெண் மயில்கள் தங்கள் ஆண்களைச் சுற்றி தங்களைத் தாங்களே சுழற்றிக்கொண்டன. மரத்தில் பின்னிப் பிணைந்த பசுமையான செடிகள்-
மரக்கிளைகள் புதிதாக முளைத்து, எப்போதும் உயரத்தில் சுழன்று கொண்டிருந்தன. நாட்கள் சென்றன. சூதா வானத்தை வருடிக்கொண்டே இருந்தாள் ஆனால் ஒரு மனச்சோர்வு மெதுவாக அவனது தனிமையான இதயத்தை நிரப்ப ஆரம்பித்தது. ஒரு இரவு முழுவதும், அவர் ஒரு கண் சிமிட்டல் தூங்க முடியவில்லை மற்றும் அவரது படுக்கையில் தூக்கி எறிந்தார். சூரிய உதயத்தின் போது அவர் தனது டெதரின் முடிவில் இருந்தார்.
அவர் தனது மானாகி குதிரையை சேணத்தில் ஏற்றி, தனது மாமியார்களின் கிராமமான மென்கடாவுக்குச் சென்றார். வந்தவுடன் அவர் தனது மனைவி மற்றும் குழந்தையுடன் உடனடியாக வெளியேறுவதற்கான தனது உறுதியான தீர்மானத்தை அறிவித்தார்.
சொல்வதை விட செய்வது கடினம் . மாமனார் வீட்டில் மருமகன் ஒரு கிளி கூண்டில் அடைக்கப்பட்டதைப் போல இருந்தான். கூண்டு திறக்கப்படாவிட்டால் அது எப்படி ஓடிவிடும்? அதற்கு மேல், மழை காலநிலை அவன் விருப்பத்திற்கு விரோதமாக மாறியது. அது இரவும் பகலும், பூனைகள் மற்றும் நாய்கள் மீது கொட்டியது. யானைகளின் தும்பிக்கைகள் அக்காலத்தில் ஓயாமல் கூரையின் மேல் விழுந்ததால் தடிமனான நீர்த் தூண்கள் போன்று இருந்தது. சொர்க்கத்தில் இறங்கிய நீர்-அம்புகள் சூதாவின் இதயத்தை காயப்படுத்தியது. அது இந்திரன் எறிந்த ஈட்டிகளால் அறையப்பட்டது போல் உணர்ந்தான். மேலும் ஒரு மாமனார் வீட்டில், மருமகன் தனது மனைவியின் கால்விரல்களில் கூட கண்களை வைக்கக்கூடாது என்பது மட்டுமல்லாமல், அவளது படபடக்கும் புடவையை அவர் பார்க்கக்கூடாது என்றும் பாரம்பரியம் கோரியது.
நான்காவது நாள் சூதைக்கு பொறுமை இல்லை.
"நான் இன்று என் குடும்பத்துடன் புறப்பட இருக்கிறேன்," என்று அவர் விடியற்காலையில் அறிவித்தார்.
"மகனே," மாமியார் கெஞ்சினாள், "எங்கே இந்த மழையில்
உன்னால் போக முடியுமா?" "எங்கேயும்! தேவைப்பட்டால் கடலுக்குள் கூட செல்வேன் !" என்று சுதாரித்துக் கொண்டாள்.
"இந்தக் கணத்தில் இருந்து நான் வீட்டில் ஒரு சொட்டு தண்ணீரைக் குடிக்க மாட்டேன் என்று சபதம் செய்கிறேன்! என் விதைப்பு காலம் முடிந்துவிட்டது! என்னால் காத்திருக்க முடியாது!" என்று அவனால் தாங்க முடியாதது போல் ஒலித்தது
அவரது வறண்ட அன்பின் விதைகளை விதைப்பதில் தாமதம். சூதாவைத் தடுக்க கிராமத் தலைவர் வரவழைக்கப்பட்டார். "அன்பான சூதா, ஷேத்ருஞ்சி நதி உங்கள் பாதையின் குறுக்கே ஓடுகிறது என்பதை உணர்ந்தாயா? கடந்த மூன்று நாட்களாக அது வெள்ளத்தில் மூழ்கி, குறைவதற்கான அறிகுறியே இல்லை. சுற்றிலும் ஈரமான காற்று நீர் தேங்கியிருப்பது போல் உணர்கிறது. வானம் மேகமூட்டமாக உள்ளது. அடிவானம் நனைந்தது. கண்மூடித்தனமான மழையால் இப்போது தெரியவில்லை. நீ எப்படி ஆற்றைக் கடப்பாய்?" கேட்டார் தலைவன்
நியாயப்படுத்த முயன்றான் சூதா . "நான் ஆற்றங்கரையில் அதைப் பற்றி யோசிப்பேன். இங்கிருந்து, நான் இன்று புறப்பட வேண்டும்."
"சரி. ஒரு நாளாவது காத்திருங்கள். இந்த வீட்டின் தண்ணீர் குடிக்க மாட்டேன் என்று நீங்கள் சபதம் செய்ததால், தயவுசெய்து ஊர் தலைவரான என் மரியாதைக்குரிய விருந்தாளியாக இருங்கள். நாளைக் காலை, எவ்வளவு கனமழை பெய்தாலும், தேவைப்பட்டால், நான் ஆறு காளைகளை என் வண்டியில் அடைப்பேன். எப்படி இருந்தாலும் உங்களை வண்டியை இடறியாவுக்கு ஓட்டுங்கள்."
சூதா ஒப்புக்கொண்டார். அவருடைய வார்த்தையின்படி, அடுத்த நாள் காலை ஆறு காளைகள் இழுத்த வண்டியுடன் தலைவன் வந்தான். காற்றில் மழை பலமாக தொங்கியது. அனைத்து கெஞ்சும் கண்களும் சூதாவின் மீது பதிந்திருந்தன ஆனால் அவன் இதயம் கரையவில்லை. அவரது இளம் மனைவி தலை ஆழமாக குளித்து, நறுமணமுள்ள மூலிகைப் புகையுடன் கூடிய புதிய ஆடைகளை அணிந்திருந்தார். முடியை சீவிய பிறகு, பிரிந்த கூந்தலின் இரு பகுதிகளையும் வீட்டில் தயாரிக்கப்பட்ட நறுமண கருப்பு கிரீம் கொண்டு அபிஷேகம் செய்தாள், அது அவற்றை கருமையாகவும் மேலும் பளபளப்பாகவும் காட்டுவது மட்டுமல்லாமல், காற்று மற்றும் வானிலையில் அவற்றை வைத்திருக்கும். இறுதியாக, சின்சிபுட்டுடன் பிரிந்து செல்லும் பாங்கி இடத்தில் சிந்தூரைப் பூசிவிட்டு, இரண்டு மாத கைக்குழந்தையை கைகளில் தூக்கிக்கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறி வண்டியை ஏறினாள்.
மென்கடா கிராமத்திலிருந்து ஐந்து மைல் தொலைவில், அவனது சொந்த ஊருக்கு பாதி தூரத்தில் கிரான்காச் என்ற கிராமம் இருந்தது. சூதா வெளியில் நிறுத்திவிட்டு சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். நதி வெறித்தனமாக மாறியது போல் இருந்தது. கீர் காடுகளில் உள்ள ஒரு மலையிலிருந்து எல்லா வழிகளிலும் பயமுறுத்தும் வகையில் வீசும் பருவமழை பிரளயம் ஒரு வாரத்திற்கு ஒரு வாரத்திற்கு குறையவில்லை. பாண்டூன் சவாரி செய்வதுதான் ஆற்றைக் கடக்க ஒரே வழி.
மானாகி குதிரை வண்டியும் சவாரியும் ஷெடல் என்று அழைக்கப்படும் ஷேத்ருஞ்சி ஆற்றின் கரையை வந்தடைந்தன. கர்ஜனை மற்றும் கர்ஜனை, மது அருந்திய நீரோட்டம் கரையோரங்களில் கொட்டியது, அந்த இளம் தம்பதியினரின் அவல நிலைக்கு எந்த அனுதாபமும் இல்லை. வெள்ளம் வடியும் என்று காத்திருந்த வழிப்போக்கர்கள் இரு கரைகளிலும் அணிவகுத்து நின்றனர். அவர்களில் நானும் ஒருவன். பாண்டூன் குழுவினர் தங்கள் கைவினைப் பொருட்களை பதுக்கி வைத்து, தங்கள் களிமண் குழாய்களைப் புகைத்தபடி சும்மா அமர்ந்திருந்தனர். அன்னை தேவியின் நேர்த்தியான பளிங்குச் சிற்பத்தால் மயங்குவது போல் நாங்கள் அனைவரும் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம்! என்ன ஒரு அழகான பெண்! நதியால் பார்க்க முடிந்தால், அந்தப் பெண்ணின் அழகைக் கண்டு வெட்கப்பட்டு வெட்கப்பட்டிருக்கும்.
"எங்களை அக்கரைக்கு முழுவதும் அழைத்துச் செல்லுங்கள்" என்று சூதா ஒரு பாண்டூன் குழுவினரிடம் கூறினார்.
"நொவ்ரோ...," அந்த நபர் பதிலளித்தார், "ஓடைக்குள் அடியெடுத்து வைப்பது கூட சாத்தியமில்லை. இரண்டு கரைகளிலும் எத்தனை பேர் காத்திருக்கிறார்கள் என்பதை நீங்கள் பார்க்கவில்லையா?"
"தண்ணீர் வடிய எவ்வளவு காலம் ஆகும் ?" "சொல்ல முடியாது."
மென்கடா கிராமத்தின் தலைவர் - மூவரையும் தனது வண்டியில் ஏற்றிச் சென்றவர், "இப்போது எங்களை நம்புகிறீர்களா? மீண்டும் யோசியுங்கள். நீங்கள் விரும்பினால், உங்கள் மாமியாரிடம் நேரம் கேட்க உங்களை மீண்டும் மென்கடாவுக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்."
"நான் திரும்பினால், என் மாமியார் நான் உயிருடன் இருக்கும் வரை என்னைப் பார்த்துக் கொள்வார், ஆனால் நான் திரும்ப மாட்டேன்."
அவர் பாண்டூன் (ஆற்று வெள்ளத்தை கடக்க உதவும் குழு) குழுவினருடன் பேசும் போது, மானகி நிதானமாக கேப்பரிங் மற்றும் கடிவாளத்தை இழுத்துக்கொண்டே இருந்தார். நீரோட்டத்தில் அமிழ்ந்து முன்னோக்கிச் செல்வது போல் அவள் கால்களை அசைத்தாள், தன் சிறகுகளை அசைத்து குறுக்கே உயர
காத்திருப்பு தாங்க முடியாமல் நதி. கட்டுக்கடங்காத நீரின் கொந்தளிப்பான கர்ஜனை இரத்தவெறி நிறைந்த போர்- முழக்கங்களின் ஹல்பாலூ போல ஒலித்தது. சவாலை ஏற்றுக்கொண்டது போல், மானகி மீண்டும் குறட்டை விட ஆரம்பித்தாள். ரைடர் ஒரு நொடியில் நிலைமையை உணர்ந்து, "எப்படி இருந்தாலும் எங்களைக் குறுக்கே அழைத்துச் செல்லுங்கள்" என்று குழுவினரிடம் கூறினார்.
பாண்டூன் - "எத்தனை பேர்?" பேராசை கொண்ட குழுவினர் "ஒரு பெண் மற்றும் ஒரு கைக்குழந்தை. எவ்வளவு?" "பதினாறு ரூபாய்,
நீ இப்போது கடக்க விரும்புகிறாய்." "இது ஒரு ஒப்பந்தம்," என்று சூதா தனது இடுப்பில் இருந்து மணிபெல்ட்டைக் கழற்றி பதினாறு வெள்ளி நாணயங்களை எண்ணினார். அவர்களின் உலோகக் குரல்வளையில், இட்டாரியாவில் உள்ள தனது படுக்கை அறையில் சூதா நள்ளிரவில் ஒலிக்கும் சிம்பொனியைக் கேட்க முடிந்தது. அவரது சொந்த கிராமம்.
என்றால்
"இங்கே வா" என்று மனைவியை வாழ்த்தினார். அந்தப் பெண் எழுந்து நின்று, இரண்டு மாதக் குழந்தையை மார்போடு அணைத்துக்கொண்டு வண்டியில் இருந்து இறங்கினாள். என்ன அழகான ஜோடி பாதங்கள்! அவை மிகவும் அழகாக ஒளிர்ந்தன, அவளுடைய ஒவ்வொரு அடியிலும் ரோஜா இதழ்கள் அவளது கால்விரல்களிலிருந்து சிதறி பூமியை பூசுவதைக் காணலாம். அவளது மெலிந்த சுடர் நிற புடவையின் திரைக்கு பின்னால் அவளது மென்மையான முகம் தெரிந்தது. அவளது கருமையான கண்கள் பருவ மேகங்களிலிருந்து ஒடுங்கிய கருமையால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டதைப் போல மின்னியது; அவள் கண்களின் மூலைகள் சிவப்பு நிறத்தை அணிந்திருந்தன, அது இரத்தச் சிவப்பு! புல்லாங்குழல் வாசிப்பவர் மற்றும் கோபியர்களின் முகங்களைச் சித்தரிக்கும் ஒரு ஆழமான பச்சை பச்சை, அவளது ஒவ்வொரு கைகளிலும் தோலை அலங்கரித்தது, ஒரு ஜோடி தங்க ஷெனாய் மேளம் போல சமச்சீராகவும் அழகாகவும் இருந்தது. அவளுடைய அழகிய உள்ளங்கைகள் ஒவ்வொன்றையும் அதன் ஐந்து மெல்லிய விரல்களையும் பார்த்ததும் ஒரு பொன் குத்துவிளக்கைப் பற்றி யோசிக்க வைத்தது.
ஐந்து திரிகள் முழுமையாக எரிகின்றன. அந்த பெண்மணியின் அழகு பார்வையாளர்களின் கண்களைக் கட்டிப்போடுவது போல் இருந்தது. "ஐயா, ரிஸ்க் வேண்டாம்," என்று ஒரு அந்நியன் சூதாவிடம் கூறினார் "சூதா, இது போன்ற ஒரு துணையை கண்டுபிடிப்பது எளிதானது அல்ல," மற்றொருவர் கருத்து தெரிவித்தார். "சூதா, உன் குழந்தையின் மலர்ச்சி வாடிவிடும், நீங்களும் வருத்தப்படலாம். அந்த நேரத்தில், நீங்கள் உங்கள் இதயத்தை அழுதாலும் கூட , மிகவும் தாமதமாகிவிடும்," என்று மூன்றாவது வழிப்போக்கரை உள்ளே வைத்தார். காலம் கடந்து விடும்.
"சகோதரர்களே, என்ன நியமித்ததோ அது நடக்கும். தயவுசெய்து எங்களைத் தொந்தரவு செய்யாதீர்கள்." சூதா ஒரு எரிச்சலூட்டும் தொனியில் அந்நியர்களை நுட்பமாக வளைத்தார். பின்னர் அவர் தனது மனைவியிடம், "பாண்டூன் மீது ஏறு" என்றார்.
அந்த பெண் தயங்காமல், கேள்வி கேட்காமல், "தாய் தேவியின் மகிமை!" என்று உச்சரித்தவள், பாண்டூனை மிதித்து குந்தினாள். அவள் கால்களைக் கடந்து, குழந்தையை மடியில் கிடத்தினாள். அவள் முகத்தை மறைத்து, அவளது புடவையின் தளர்வான முனையை அவளது கால் விரலுக்கு அடியில் வைத்தாள். ஒரு சிறிய சதுர ஸ்டூலின் நான்கு கால்களுக்கு தலா ஒன்று, நான்கு உலர்ந்த சுரைக்குடுவைகளை இழுத்து சிறிய பாண்டூன் கட்டப்பட்டது. ஒரு வலுவான தடிமனான கயிறு பாண்டூன் சட்டகத்திற்கு வேகமாக செயல்பட்டது. கயிற்றைப் பிடித்திருந்த இரண்டு நீச்சல் வீரர்கள் பாண்டூனை சுழலும், நுரைக்கும் ஓடையில் செலுத்தினர்.
நீரினால் மிதந்து பரவும் பாண்டூன், நீரோட்டத்தின் குறுக்கே சாய்ந்து கீழே செல்லத் தொடங்கியது, சூதா கரையில் நின்று மானாகி குதிரையின் கடிவாளத்தை கையில் பிடித்துக் கொண்டு, உறுதியுடன் பாண்டூனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார், அவர் கைவினைப்பொருளில் கண்களை ஒட்டிக்கொண்டு நின்றார். காத்திருந்தார். கப்பல் எதிர்க் கரையை அடைந்தவுடன், மானாகியை ஆற்றில் மூழ்கடித்து, நீரோடையின் குறுக்கே நீந்திச் செல்லத் திட்டமிட்டான். மானாகி நதிகளை பேரம் பேச வைத்த பல சந்தர்ப்பங்களில் அவரது நினைவு அவரது கண் முன்னே விரிந்தது. தானும் தன் சவாரி செய்பவரும் ஆற்றைக் கடக்கும் முன் இளம் தாயையும் கைக்குழந்தையையும் பார்த்து பொறாமை கொண்டவள் போல அமைதியின்றி அசைந்து, பூமி எரியும் தன் குளம்புகளை எரிப்பது போல் கால்களை மிதித்துக்கொண்டே இருந்தது.
பாண்டூன் செத்த போல் மிதந்தது இவன் மார்பில் வலித்தது. காட்டுப் புரவிகளின் சுழலும் ஆட்டத்தால் மகிழ்ந்த குழந்தை, தாலாட்டும் பாண்டூனைச் சாய்க்காமல் இருக்க அதைக் கீழே வைத்திருக்க வேண்டிய தாயின் மடியில் கிசுகிசுத்து எறிந்தது.
"கடவுளே!" என்று சூதாவின் உதடுகளில் இருந்து திடீரென அழுகை வெளியேறியபோது, பாண்டூன் நடுவழியை அடைந்தது.
"ஒரு பேரழிவு!" ஆற்றின் இருபுறமும் கரையோரங்களில் வரிசையாக நிற்கும் வழிப்போக்கர்களின் எதிரொலி, அவர்கள் சலசலக்கும் இதயத்துடன் அட்டவணையைப் பார்த்தார்கள்.
தூரத்தில் இருந்து ஒரு புள்ளியைப் போல இருந்த பாண்டூன் மீது சுமார் நூறு கண்கள் குவிந்தன. சுமார் பத்து அடி நீளமுள்ள ஒரு பாம்பு, பிரளயத்தில் மூழ்கி குழப்பமான நிலையில் மூழ்கி, கொந்தளிப்பான மேற்பரப்பில் பறந்து கொண்டிருந்தது நடு நீரோட்டத்தில் காணப்பட்டது. நீரோட்டங்கள் மற்றும் சுழல்களால் துடித்த பாம்பு தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள ஒரு மிதவையைத் தேடியது. பாண்டூனைப் பார்த்ததும், அது தன் உடலை மடக்கி, தண்ணீரிலிருந்து அம்பு போல எய்து, பாண்டூன் மீது இறங்கியது. அந்தப் பெண்ணின் முகத்திற்கு எதிராக பேட்டை அமைத்து அச்சுறுத்தும் வகையில் சீற, அது அவளது முக்காடுக்கு எதிராக சீறத் தொடங்கியது. அந்தப் பெண் அழகாக மட்டுமல்ல தைரியசாலியாகவும் இருந்தாள்! அசையாமல், அவள் தன் தோரணையைத் தக்க வைத்துக் கொண்டு, தன் மடியில் இருந்த குழந்தையின் மீது தன் கண்களைப் பதித்தாள், அவளுடைய உதடுகள் அன்னை தேவியின் வழிபாட்டை முணுமுணுக்கத் தொடங்கின.
"நொவ்ரோ சூதா , நீங்கள் உண்மையில் உயர்ந்த நிலையில் உள்ளீர்கள்!" பாண்டூனின் அவல நிலையைப் பார்ப்பதில் முற்றிலும் மூழ்கியிருந்த சூதாவைப் பார்த்து பதற்றமில்லாத பார்வையாளர் கத்தினார். இப்போது அந்த பெண்ணை கடந்து, பாம்பு நீச்சல் வீரர்கள் பிடித்திருந்த கயிற்றில் ஊர்ந்து செல்லத் தொடங்கியதைக் கண்ட சூதை, கரகரப்பான குரலில், "இளைஞர்களே, கயிற்றை விடாதீர்கள்! நூறு ரூபாய்க்கு மேல் தருகிறேன்! "
இன்னும் நூறு ரூபாய்! பாண்டூனை இழுத்துச் செல்லும் நீச்சல் வீரர்களை இந்த வார்த்தைகள் திடுக்கிட வைத்தன. அவர்கள் பின்னால் பார்த்தார்கள், மரணம் தங்கள் தோள்களில் பதுங்கியிருப்பதைக் கண்டார்கள்.
"அட கடவுளே!" பயத்தில் அலறியபடி கயிற்றை விட்டுவிட்டு கீழே நீந்திக் கரையை நோக்கி நீந்தத் தொடங்கினர். பிடி தளர்ந்ததால், பாண்டூன் நடுநடுவில் வளைந்து, சத்தமிட்டு, வளைந்தது. பின்னர் அது வேகத்தில் மூழ்கத் தொடங்கியது
"அங்கே போண்டூன் செல்கிறது!" "நொவ்ரோ சூதா , நீங்கள் மரணத்தைத் தூண்டினீர்கள்!"
அழுகைகள் இரு கரைகளிலும் காற்றை வாடகைக்கு விடுகின்றன. கைவிடப்பட்ட கயிற்றுடன் கீழே சென்ற பாம்பு மீண்டும் எழுந்து பாண்டூன் மீது சாய்ந்தது. தன் குழந்தையிலிருந்தும் தன் கண்களை எடுக்காமலும், இதையெல்லாம் கொண்டிருந்த பெண்ணின் முகத்தை நோக்கி அது மீண்டும் தன் படத்தை எடுத்து ஆடியது.
ஒரு கணம் அன்னை தேவியின் அன்பை இடைமறித்தார். அவளது உதடுகள் மரணத்தின் கடவுளுக்கான பிரார்த்தனையை தொடர்ந்து கிசுகிசுத்தன. பிரியாவிடையாக இது இருக்கலாம் என்பதை சூதா உணர்ந்தான் காதி பெண் இல்லாத வாழ்க்கையின் பார்வை அவன் மனதில் பளிச்சிட்டது. அவன் இதயம் திணறியது.
தன் துணையை இழந்தவன் பாழடைந்தான், மலைகள் எரிகின்றன
மற்றும்
ஆணைவிட பெண் விலைமதிப்பற்றவள்; அவளை அவனிடமிருந்து பறித்துவிடாதே, ஆண்டவரே, ராமனின் அவலத்தை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டாமா?
ராவணனால் சீதை எங்கிருந்து கடத்தப்பட்டாள்?
சூதை குதிரையின் முகத்தில் இருந்த கடிவாளத்தை அவிழ்த்து சேண சட்டத்தில் இணைத்தான். சேணம் பட்டையை குதிரையை இறுக்கியது. அவனது அழுத்தத்தின் அழுத்தத்தைத் தாங்க முடியாமல், அவனை ஏற்றி, கரையோரமாக பாண்டுன் செல்லும் திசையில் குதிரையை விரட்டினான். மண் மற்றும் சேற்றை ஒரு சரமாரியாக உதைத்து, மானாகி குதிரை கரையோரமாக மேல்நிலை திசையில் சுமார் ஒரு மைல் தூரம் ஓடியது. இவை அனைத்தும் ஒரு நொடியில் நடந்தன.
"மானகி, என் பெண்ணே, என் நியாயமான பெயரைக் காப்பாயாக" என்று சூதா முணுமுணுத்தபடி, ஷேத்ருஞ்சி கரையின் உயரமான குமிழ்ப் பகுதியில் இருந்து, சுமார் நாற்பது அடி உயரத்தில் உள்ள ஒரு துளியில், குதிரையை தூண்டி, ஆற்றில் மூழ்கடித்தார். கலங்கிய நீரில் தன் நான்கு கால்களையும் விரித்தபடி, மானகி குதிரை துள்ளிக் குதித்துச் சிதறி ஓட ஆரம்பித்தது. . விரைவில், குதிரையின் தலை மற்றும் சவாரியின் மார்பளவு மட்டுமே நீர் மேற்பரப்பில் தெரியும் அளவிற்கு மூழ்கியது.
பாண்டூன் குதிரையை கடந்து செல்லவிருந்த நேரத்தில், குதிரை மேல் இருந்து சிறிது நேரத்தில் பாண்டூனை இடைமறித்தார் சூதா. மானகி தூக்கி எறியும் பாண்டூன் மூலம் நீந்தும்போது, சூதை தனது நீட்டிய கையில் வாளால் பாம்பை தாக்கினார். பாம்பின் மூக்கு நேர்த்தியாக துண்டிக்கப்பட்டு, சுழன்று வேகமான நீரில் பறந்து சென்றது. சூதை பாண்டூன் கயிற்றை அடைந்தாள்.
"உங்களுக்கு மகிமை!" "அற்புதம், வீரம் !" இரு கரைகளிலும் நின்றிருந்த மக்களைப் பாராட்டி, புகழின் கோரஸில் ஆறு சேர்வது போல, பாறைகள் எதிரொலித்து, மகிழ்ச்சி மற்றும் பாராட்டுக் கூச்சல்களை மீண்டும் எதிரொலித்தன.
பாண்டூனைச் சுற்றிலும் பயங்கரமான நீர் நுரை மற்றும் பொங்கி வழிந்தது. துயரமடைந்த தாயின் வாயில் வீக்கங்கள், குழந்தை நனைந்து கொண்டு இணைத்து. சூதா மேலோட்டமாகப் பார்த்தார், தான் அடைய திட்டமிட்டிருந்த தரையிறக்கம் ஏற்கனவே ஒரு மைல் பின்னால் இருப்பதை உணர்ந்தார். ஒரு பாண்டூனை இழுத்துச் செல்வது மற்றும் ஒரு சவாரியை ஏற்றிச் செல்வது பயங்கரமான சலசலப்புக்கு எதிராக முன்னேறுவது சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றியது.
அதிர்ஷ்டவசமாக அவர்களுக்கு எதிரே இருபது அடி உயரமுள்ள ஒரு மரக்கட்டை.! இத்தனை விரைவாக குதிரையை எப்படி அவர் பாய்ச்சினார்?
"மானகி, என்னுடைய மீட்பர்! மானகி, என் விலைமதிப்பற்றவள்!" சூதா தழுதழுக்கும் தொனியில் சொல்லிவிட்டு குதிரையின் முதுகில் வருடினாள். அவனது அவல நிலையை புரிந்து கொண்டது போல் தோலை அசைத்தது குதிரை ! அப்போது சூதா தன் மனைவியிடம், "கயிறுதான் உன் உயிர்நாடி. உறுதியாகப் பிடித்துக்கொள்" என்றான்.
பாண்டூனில் இருந்த பெண் குழந்தையை தன் முழங்கால்களுக்கு இடையில் வைத்து இரண்டு கைகளால் கயிற்றைப் பற்றிக் கொண்டாள், சூதா கயிற்றின் முனையை சேண சட்டத்துடன் இணைத்தாள், அவர்கள் செங்குத்தான பாறையை நெருங்கியதும், மானகியின் குளம்புகள் ஆற்றின் பாறைகளின் அடிப்பகுதியைத் தொட்டன.
"பெண்ணே, உறுதியாகப் பிடித்துக்கொள்!" குதிரையின் விலா எலும்பை உதைத்துக்கொண்டே சூதா கத்தினான்.
மானகி குதிரை தன் முன்னங்கால்களை மடக்கி ஒரு அடி உயரத்தில் குன்றின் மீது பாய்ந்தது . உயரம் நெடுகிலும் பூமி நீர் தேங்கி மென்மையாக இருந்தது. மானகியின் முன் கால்கள் கரும்புள்ளியின் மேல் படர்ந்ததால், பாறையின் ஒரு பெரிய பகுதி உடைந்து நீரில் மூழ்கியது. மானாகியும் தண்ணீரில் விழுந்தாள், பாண்டூனும். திகைத்துப்போன தாயும் குழந்தையும் மரக்கட்டையில் ஒட்டிக்கொண்டனர், சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு தங்கள் சுவாசத்தையும் சமநிலையையும் மீட்டெடுக்க முடிந்தது.
"மானகி, என் செல்லப்பிள்ளை!" சூதா கிசுகிசுத்தாள், குதிரையை புழுதிக்கு அருகில் அசைத்து அவளை மற்றொரு பாய்ச்சலுக்குத் தூண்டினாள். மீண்டும் மானாகி அதைச் செய்யத் தவறி மீண்டும் மோதியது
நீர். உறுமிய பெருவெள்ளம் நால்வரையும் விழுங்கி விழுங்குவதற்கு ஒன்றுபட்டது.
மூன்றாவது முறை மானகி குதிரை பின்வாங்கியபோது, அந்தப் பெண் தன் கணவனிடம், " அம்புலா.. (கணவனே) உன்னால் முடிந்ததைச் செய்தாய், இப்போது டவுலைனைப் போய்ப் பாதுகாப்பதற்கு விடுங்கள், நீங்கள் வாழ்ந்தால், நீங்கள் எப்போதும் இன்னொரு மனைவியைக் கண்டுபிடித்து மற்றொரு குழந்தையைப் பெறலாம். . ஒரு பாறைக்கு எதிராக போராட வேண்டாம்."
"சொல்லாதே! இவ்வளவு கடுமையான வார்த்தைகளைச் சொல்லாதே! ஒன்று நாம் அதை உருவாக்குவோம், அல்லது நாம் நித்திய உறக்கத்தில் கிடப்போம்; உயிருடன் அல்லது இறந்த நான்கு பேரும் ஒன்றாக. இன்றிரவு எங்கள் படுக்கையிலோ அல்லது வீட்டிலோ ஒன்றாகக் கழிப்பதாக நான் சபதம் செய்தேன். என்று சூதா தனது மனைவியிடம் கூறினார். பின்னர் அவர் குதிரையின் காதுகளில் கிசுகிசுத்தார், "என் அன்பே, நீ எங்களை நடுநடுவில் சிக்க வைக்கப் போகிறாயா?" குதிரையை மீண்டும் ஒருமுறை தூண்டினான்.
மானகி குதிரை ஒரு அம்பு போல வெளியே எய்தியது மற்றும் வழுக்கும் தரையை அடைந்து அதன் மீது நன்றாக சென்றது. கிணற்றிலிருந்து வெளியே இழுக்கப்பட்ட கயிற்றில் கட்டப்பட்ட வெற்று நீர்ப்பெட்டியைப் போல, தாயையும் குழந்தையையும் சுமந்து செல்லும் பாண்டூன் அவளுக்குப் பின்னால் இருந்தது.
"அற்புதம், நொவ்ரோ!" "குதிரைக்கு பாராட்டுகள்!" திரண்டிருந்த கும்பலில் இருந்து கூக்குரல்கள் எழுந்தன, அதே சமயம் சூதா சரிந்த குதிரையை விசிறிவிட்டான். ஆனால் அவளுக்கு இனி காற்று தேவையில்லை. அதன் கண்மணிகள் சாக்கெட்டுகளுக்கு வெளியே தொங்கின. அது கைகால்கள் அசையாமல் கிடந்தது .
சூதா பொன் இழைகளால் தைக்கப்பட்ட அவனது தலைப்பாகையை அவிழ்த்து குதிரையை மூடினான். பின்னர் அவன் அதன் கழுத்தில் ஒட்டிக்கொண்டு சிணுங்கி ஒரு குழந்தையைப் போல் வெட்கமின்றி அழுதான். வானங்கள் அவனது துயரத்தின் அலறல்களை எதிரொலித்தது. காதி பெண் மௌனமாக அழுதுகொண்டிருக்க, அவள் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்து, அவளது கன்னங்களில் இடைவிடாமல் வடிந்து கொண்டிருந்தபோது, அவன் இனிமேல் குதிரையில் ஏறமாட்டேன் என்று சபதம் செய்தான். அவரது வார்த்தையின்படி, சூதா மீண்டும் இறக்கும் வரை சவாரி செய்யவேயில்லை
எண்பது வயதில் இறந்தார்.
"ஜெய் ஹோ , மானகி குதிரையை ! உனக்கு பாராட்டுகள், மூவரின் உயிர் காதலி. தன் உயிரை துறந்தாய் மானகி !" சரண் கதையை முடித்தபோது பார்வையாளர்களை சிலை போல் அமர்ந்திருந்தனர்.
(காதியாவாத்): மேற்குத் திசையில் புதையுண்ட பழங்காலத் தீபகற்பம்
இந்தியாவின் கடற்கரை, தற்போது குஜராத்தின் சௌராஷ்டிரா பகுதி என்று அழைக்கப்படுகிறது
கி.பி ஒன்பதாம் நூற்றாண்டிற்குப் பிறகு, கதி குலங்கள் சிந்துவிலிருந்து இடம்பெயர்ந்தன
கச் மற்றும் தீபகற்பத்தை ஆக்கிரமித்தது, எனவே பெயர். (ஹுக்கா): புகையிலை புகைக்கும் நீர் குழாய், ஹப்பிள் குமிழி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. புகையிலை புகைகள் உள்ளிழுக்கப்படுவதற்கு முன்பு நீரின் வழியாக செல்கின்றன சரண்: இமயமலை மலைத்தொடரில் தோன்றியதாக நம்பப்படும் தேவிபுத்திரர்களின் (அல்லது அதைச் சேர்ந்த ஒன்று) ஒரு சமூகம். பண்டைய காலங்களில் சரண்கள் தெய்வீகத்தைப் புகழ்ந்து பாடினார், பாடினார், ஆனால் பின்னர் மனிதர்களின் காதல் மற்றும் பிரபுக்களின் பாடல்கள் மற்றும் கவிதைகளை இயற்றினார். இறுதியாக, அவர்கள் அவர்களுக்கு ஆதரவளித்து பராமரித்த நிலப்பிரபுத்துவ மேலாளர்களின் நற்பண்புகளைப் போற்றினர். சரண்கள் மத்திய இந்தியா, கச் சௌராஷ்டிரா மற்றும் சிந்து வரை பரவியது, மேலும் கால்நடை வளர்ப்பு அல்லது ஆளும் குலங்களின் குடும்ப தலைமுறைகள் பற்றிய மரப் பதிவுகளைப் பராமரித்தல் போன்ற பிற தொழில்களையும் ஏற்றுக்கொண்டனர்.
(சோரத்). சௌராஷ்டிராவின் தென்மேற்கு பகுதி, மேற்கு தீபகற்ப குஜராத். ஆசிய சிங்கம் மற்றும் கிர்னார் மலையின் இருப்பிடமான கீர் காடுகளை உள்ளடக்கிய பகுதி.
(ஆஷாத்) விக்ரம் காலண்டரின் ஒன்பதாவது சந்திர மாதம் முதல் மாதம்
மழைக்காலம்.
இந்திரன்) தேவர்களின் கடவுள், மழையின் உறுப்பை ஒழுங்குபடுத்துபவர். "சிந்தூர்): ஒரு பிரகாசமான சிவப்பு நிற தூள் ஒரு மரப்பட்டையிலிருந்து நன்றாக அரைக்கப்படுகிறது. அபிஷேகம் செய்யும் சால்வ்வாகப் பயன்படுத்தப்படும் போது, இது ஒரு பெண் தனது திருமணமானதைக் குறிக்கும் சின்சிபுட்டின் மீது ஒரு சிந்தூர் கறை படிந்ததன் அடையாளமாகும்.
நிலை.
"புல்லாங்குழல் வாசிப்பவர்: கிருஷ்ணா.
கோபீஸ்): கிருஷ்ணாவின் காதல் விளையாட்டுத் தோழர்கள். (ஷெஹ்னாய்): எக்காளங்கள் மற்றும் கிளாரினெட்டுகளின் குடும்பத்தின் காற்றுக் கருவி, ஆனால் பொத்தான்களுக்குப் பதிலாக புல்லாங்குழலில் இருப்பது போன்ற துளைகளைக் கொண்டது. இது திருமணங்கள், திறப்பு விழாக்கள், வரவேற்பு விழாக்கள் போன்ற மங்களகரமான சந்தர்ப்பங்களில் விளையாடப்படுகிறது. இதன் திரிபுகள் கணிப்பு மற்றும் மகிழ்ச்சியின் அடையாளமாகவும் காற்றை சுத்தப்படுத்துவதாகவும் நம்பப்படுகிறது.
