அவளுடைய பரம்பரை காதி
(சௌராஷ்ட்ரா கிராமிய கதைகள் )
தமிழாக்கம் தெஸ்வான் பாஸ்கர், சேலம்
இந்த பாத்திரங்கள் மற்றும் பானைகள், இந்த துணிகள் மற்றும் எம்ப்ராய்டரி செய்யப்பட்ட "சீலிங் சுருள்கள்..... யாருக்காக அவற்றை விட்டுச் செல்கிறாய் மகளே? அவற்றையெல்லாம் கழற்றி எடுத்துக்கொண்டு உன் புகுந்த வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல், என் பெண்ணே."
"இல்லை, ததா. (அப்பா) ஒரு வீட்டின் சுவர்கள் ஒருபோதும் வெறுமையால் மூடப்படக்கூடாது." "என் குழந்தை! என் வயதில், சுவர் என்றால் என்ன ? வீட்டில், வெறுமையா இல்லையா?
பெண்ணே, கடைசி பொருட்கள் வரை அவற்றை அகற்று. அப்படியே என்னால் அவர்களைப் பார்க்க முடியவில்லை. அவை என் அன்பு மனைவி, உனது நல்ல தாயின் நினைவுகளால் என்னை வெள்ளத்தில் ஆழ்த்துகின்றன. அவள் எப்போதும் அவர்களை அன்புடன் கவனித்துக் கொண்டாள். அவை என்னை அடைகாத்து, என் இதயத்தைத் தின்றுவிடும்."
தயக்கமின்றி மகள் ஹீர்- பாய், சுவரில் இருந்த அலங்காரப் பொருட்களை அகற்ற ஏணியின் படியில் நின்றாள், ஏனெனில் வயதான தந்தை தனது திருமணப் பரிசாக துணிமணிகள் அனைத்தையும் தனது புதிய வீட்டிற்கு வண்டியில் கொண்டு செல்ல வலியுறுத்தினார். பல வருடங்களுக்கு முன்பு அவளது தாயின் மரணத்திற்குப் பிறகு, துக்கமடைந்தவர், மகளை வளர்த்தார், அவர்களின் ஒரே குழந்தை, அவள் வயதுக்கு வந்த பிறகு, ஒரு போட்டிக்கு ஏற்பாடு செய்து அவளுக்கு விருப்பமான மாப்பிள்ளைக்கு திருமணம் செய்து வைத்தார். இப்போது மணமகன் அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல வந்ததால், மணமகளின் தந்தை அவளுக்கு வரதட்சணை கொடுத்தார். பித்தளை, எல்லாவற்றையும் எடுத்துச் செல்லுமாறு அவர் கட்டளையிட்டார்
தண்ணீர்க் குடங்கள், செம்புக் கொப்பரைகள், செதுக்கப்பட்ட மரப்பெட்டிகள், மெத்தைகள், குயில்கள், மணிகளால் செய்யப்பட்ட அலங்காரங்கள், பட்டு- எம்பிராய்டரி செய்யப்பட்ட நாடாக்கள் மற்றும் ஸ்பாங்கல் செய்யப்பட்ட திரைச்சீலைகள், தங்கம் மற்றும் வெள்ளி ஆபரணங்கள், இவை அனைத்தும் செழிப்பான வசிப்பிடத்தை ஒரு வீடாக அடையாளம் காட்டின. வண்டிக்கு வண்டியாக வீட்டுப் பொருட்களை ஏற்றிக் கொண்டிருந்தனர். "போதும், அப்பா. அது போதும்" என்றார் ஹீர்- பாய்
"என் செல்லப் பெண்ணே! இதையெல்லாம் நான் யாருக்காகக் காப்பாற்றுவது? அதிக பட்சம் இரண்டு பருவக்காற்றுகளை நான் தாங்கலாம். என் மரணத்திற்குப் பிறகு, என் உறவினர்கள் உங்களை வீட்டிற்குள் நுழைய விடமாட்டார்கள்."
அவள் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டும், கண்ணீரால் நனைந்த புடவையால் கண்களைத் துடைத்தபடியும், ஹீர்- பாய் தன் விருப்பத்திற்கு மாறாக, சுவரில் இருந்த சாமான்களை அகற்றிவிட்டு மீண்டும் தொடங்கினாள்.
"ஹீர்- பாய், இதோ," அவள் ஏணியில் இருந்து இறங்கிய பின் அவளிடம் தள்ளாடிய படி வந்தார். நடுங்கும் விரல்களால், தன் தலைப்பாகையின் வாலில் இருந்த முடிச்சை அவிழ்த்து, கந்தலான பருத்தியின் சுருட்டைப் பிரித்தெடுத்தார். அவன் கட்டிகளை அவிழ்த்து, அதிலிருந்து எதையோ பிரித்தெடுத்து அவள் கண்களுக்கு முன்னால் வைத்தான். "இதை எடுத்துக்கொள், பெண்ணே, அவை புலியின் நகங்கள். என் பேரன் பிறந்தவுடன், அவன் கழுத்தில் ஜரிகை போடுங்கள், பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நான் ஒரு புலியை வேட்டையாடி, இவற்றை உங்கள் சகோதரனின் கழுத்தில் அணிவிக்கும் நம்பிக்கையில் பொக்கிஷமாக வைத்திருந்தேன். ஆனால் உனக்கு சகோதரன் பிறக்கவில்லையே .... ஒருவன் எப்போது பிறந்தான் என்றால், ஐயோ, சூரியக் கடவுள் விருப்பம் இல்லை. சரி, சரி, சரி... இப்போது உனக்கு ஒரு மகன் பிறக்கும்போது, அவனுடைய கழுத்தில் ஜரிகையைச் செய்."
ஹீர்- பாய், குறிப்பாக இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் சகோதரர் இல்லாததற்காக வருத்தப்பட்டார். ஒரு சகோதரன் இருந்திருந்தால், மணமகளின் தலைமுடியை அன்புடன் சீவுவதற்கு ஒரு பாபி' இருந்திருப்பார். ஹீர்- பாய் நலமடைய வாழ்த்துவதற்காக பாபி தனது சொந்த கோவில்களுக்கு எதிராக தனது முழங்கால்களை தண்டனிட்டிறுப்பார். தேங்காய் உடைத்திருப்பார்; பாட்டும் சத்தமாகவும் தெளிவாகவும் ஒலித்திருக்கும்! இல்லை...இல்லை... அவள் பகல் கனவு காணக் கூடாது... நிஜம் என்னவென்றால், ஹீர்- பாய் பத்து வருடங்களுக்கும் மேலாக அப்பாவைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தாள், இப்போது அவள் போகப் போகிறாள், சமைக்க யாரும் இல்லை. மற்றும் அவருக்கு சூடான உணவை பரிமாறவும். பதட்டத்தில் மூழ்கிய ஹீர்- பாய் ஒரு அமைதியான மூலையில் பதுங்கிக் கொண்டு தன் இதயத்தை உருக்கினாள்.
ஒரு தகப்பன் தன் மகளின் திருமணத்தை முன்னிட்டு அவளுக்கு அளித்த பரிசுகளை ஏற்றிய இருபத்தைந்து வண்டிகள் மேனரின் முற்றத்தில் ஒரு கோப்பாக நின்றன. ஹீர்- பாய் குளித்துவிட்டு மணப்பெண்ணுக்கு ஏற்ற உடையை அணிந்தாள். அதன் பிறகு, அவள் தனது அழகான உடலை தங்கம் மற்றும் வெள்ளி ஆபரணங்களால் அலங்கரித்தாள். பெற்றோர் இல்லத்தின் அரவணைப்பில் இருக்கும் பாக்கியத்தை அவள் இழக்கப் போகிறாள் என்ற உண்மையை உணர்ந்த ஹீர்- பாய் வாசலில் சிறிது நேரம் நின்று, உட்புறத்தில் ஒரு கடைசி ஏக்கப் பார்வையைப் பார்த்துவிட்டு முற்றத்திற்குள் நுழைந்தாள். பின்னர் அவள் தொழுவத்திற்குச் சென்று தன் வணங்கப்பட்ட பசுக்களையும் எருமைகளையும் சந்திக்கச் சென்றாள். அவள் ஒவ்வொரு கால்நடையின் கழுத்திலும் கூடு கட்டி, பாசத்துடன் ஒட்டிக்கொண்டாள். பிரியும் தருணம் நெருங்கிவிட்டதை உணர்ந்த விலங்குகள் தங்கள் வாயிலிருந்து புல்லை இறக்கி அவள் கைகளையும் கால்களையும் நக்குகின்றன.
"அப்பா, இவள் முதல் முறை குட்டி போடும் போது, அவளது முதல் பாலில் வேகவைத்த கொழுக்கட்டையை ருசிக்கச் எனக்கு அனுப்புங்கள். இல்லை என்றால், குறைந்தபட்சம் ஒரு டம்ளர் பாலையாவது எனக்கு அனுப்புங்கள்" என்று ஹீர்பாய் பசுவைக் காட்டி தன் தந்தையை வற்புறுத்தினாள். .
"ஓ, மகளே, அடிக்கடி என் நினைவு மங்கிப் போகிறது! உனக்கு ஒரு பசுவை சீதனமாக அனுப்ப நான் மறந்து விட்டேன் . பசுவை மகளுக்குக் கொடுத்தார்.
அவள் இருக்கையில் அமர்ந்த விதான வாகனம் மற்ற மாட்டு வண்டிகளை வழிநடத்திச் சென்றது. முதியவர் வண்டியின் ஒரு ஓரத்தில் அசைந்தார். இருபத்தைந்து வண்டிகள் பின் தொடர்ந்தன. ஒரு நல்ல தருணத்தில் மேனர் முற்றத்தில் இருந்து வண்டிகள் உருண்டோடின. கிராமவாசிகளுக்கு, அழகான ஹீர்பாய் அவர்களின் கண்களின் மணியாக இருந்தார். மக்களில் பாதி பேர் அவளிடம் விடைபெற திரண்டிருந்தனர். வண்டியில் அமர்ந்திருந்த பதினெட்டு வயது பெண்மணி, கோப்பினூடே தனது மேரை ஓட்டிச் செல்லும் அழகான கணவனை ரசிக்கும் கண்களால் கனவாகப் பார்த்தாள்.
ததாவின் (அப்பா) முற்றத்தில் ஒரு மாமரம் நிற்கிறது. ஒரு மரம்- தண்டு பெருத்து , பெருமை மற்றும் ஆழமான;வேருடன்.
பறித்தேன் என்னிடம் ஒரே ஒரு இலைதான் இருக்கிறது, ஓ ததா! தயவு செய்து என்னுடன் குறுக்காக இருக்க வேண்டாம், ஓ ததா!
பசுமையான காட்ட்டில் ஒரு குருவி நான், ஓ ததா. விரைவில் நான் பறந்து சென்று வெகுதூரம் செல்வேன்; இன்று நான் ததாவின் தாயகத்தில் இருக்கிறேன்; நாளை நான் வேறொரு குன்றின் மீது அமர்ந்திருப்பேன்.
அவளது சொந்த மகிழ்ச்சியான குடும்ப வாழ்க்கையின் மறுநாளில் அவளது கற்பனை உயர்ந்தது, ஆனால் தனது இரண்டாவது குழந்தைப் பருவத்தில் நுழையவிருந்த தந்தையின் மீதான அக்கறை அவளை மூழ்கடித்தது. அவனுக்காக ஒரு மென்மையான ரொட்டியைச் சுட்டு, அதன் சதைப்பற்றுள்ள மையத்தை நெய்யில் ஊறவைத்து, அதையும் இன்னும் அதிகமாகவும் உண்ணும்படி அவன் மீது நம்பிக்கை வைப்பது யார்? அந்தக் கேள்வி அவளது பேரானந்த அபிலாஷைகளின் சிறகுகளை வெட்டியது.
சீர் வரிசைகளை சுமந்து செல்லும் 25 மாட்டு வண்டி அணிவகுப்பு சோராவை நெருங்கியதும், அவளது மாமாவும் அவரது இரண்டு வளர்ந்த மகன்களும் மேடையில் இறங்கினர். கடவுளை வாழ்த்துவதற்காக அவர்கள் தன்னை அணுகுகிறார்கள் என்று ஹீர்பாய் கருதினார். அவள் இல்லாத நேரத்தில் தன் தந்தையைப் பார்த்துக் கொள்ளும்படி மாவிடம் கூறவேண்டி , வண்டியின் ஜன்னல் திரையை உயர்த்தினாள். அவள் கண்கள் ஈரமாக இருந்தன, ஆனால் அவள் தன்னை புன்னகைக்க வரவழைத்து, வெட்கத்துடன், என் தந்தையை வாழ்த்தினாள்.
தூரத்தில் இருந்து மாமா மற்றும் உறவினர்கள். "அன்சி, தயவுசெய்து பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்
"சீர்வரிசை வண்டிகளைத் திருப்புங்கள்!" அவள் தன் பேச்சை முடிப்பதற்குள் தன் இரண்டு உறவினர்களையும் அந்நியராக உணர்ந்தாள் . "அவர்களை ஏன் திருப்பி அனுப்ப வேண்டும்?" தடுமாறின
அவளது மயக்கமடைந்த வயதான தந்தை. "முதியவரே, உங்களுக்கு வாரிசு இல்லை. ஆனால் நாங்கள் உங்கள் இறுதி காரியத்தை செய்கிறோம்! நீங்கள் மேனரை முழுவதையும் காலி செய்துவிட்டு, வேறு ஊருக்கு வண்டியில் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்றால், நாங்கள் இன்னும் இறக்கவில்லை!" உங்களுக்கு பிறகு இந்த சொத்துக்கள் என் மகன்களுக்கு !!
"அண்ணே, அவள் எனக்கு ஒரே குழந்தை, தாயும் இல்லாதவள், அண்ணன் இல்லாதவள்! அவளுக்கும் நான் தகுந்த வரதட்சணை கொடுக்க வேண்டாமா? பின்னர், நான் இல்லாத பிறகு, நிலம் எல்லாம் உன்னுடையதாக இருக்கும், இல்லையா? "
"உனக்கு வழி இருந்தால் நீயும் உன் துணிகளை கூட புது மாப்பிள்ளைக்கு கழற்றி கொடுத்துவிடுவாய். ஆனால் நாங்கள் முட்டாள்கள் அல்ல! வண்டிகளைத் திருப்புங்கள், அல்லது இன்னும் மோசமானது வரப்போகிறது!"
ஹீர்- பாய் ஆவேசமான மௌனத்தில் அந்தக் காட்சியைக் கண்டார்: அவரது வயதான தந்தை தனது இரத்தச் சகோதரனிடம் மடிந்த உள்ளங்கைகளுடன் மன்றாடுகிறார், மற்றும் உறவினர்கள் பளபளக்கும் கண்களால் தங்கள் துக்கத்தை காட்டினர். அவளின் ஒவ்வொரு துளையிலிருந்தும் வெறுப்பின் தீப்பிழம்புகள் வெடித்தன. வண்டியின் திரைச்சீலையை எறிந்தவள், கணவனிடமிருந்து முகத்தை மறைப்பதற்காக புடவையை நீட்டி, வண்டியிலிருந்து குதித்து அப்பாவின் கையைப் பிடித்தாள்.
"போதும், அப்பா. அது போதும். வாருங்கள், நாங்கள் மீண்டும் மேனருக்குச் செல்வோம். வண்டிக்காரர்களே , சகோதரர்களே, தயவுசெய்து எல்லா வண்டிகளையும் திருப்பி விடுங்கள். இன்று ஒரு நல்ல நாள் அல்ல."
"நாம் ஏன் திரும்ப வேண்டும்?" ஹீர்- பாயின் கணவர் கர்ஜித்தார். அவன் தன் குதிரையை சுழற்றி, கோப்பின் தலையை நோக்கி அவளைத் திருப்பினான். அவன் கை அவனது இடுப்பில் இருந்த வாளின் பிடியை பற்றிக்கொண்டது.
"மனிதனே," என்று முக்காடுக்குப் பின்னால் இருந்து ஹீர்- பாய் கையை உயர்த்தி, "இது சண்டையிடுவதற்கான தருணம் அல்ல. பதற்றமடைய வேண்டாம். முதலில், நாம் மேனருக்குள் திரும்புவோம்."
வண்டிகள் திரும்பவும் மேனர் மைதானத்திற்குள் செலுத்தப்பட்டன. வெறுங்காலுடன், ஹீர்- பாய் மீண்டும் மேனருக்கு விரைந்தார், அவளுடைய தந்தை இன்னும் பின்தங்கிய நிலையில் இருந்தார். அவள் வீட்டு வாசலில் நின்று, குதிரையில் தன் கணவனை ஆழ்ந்து சிந்தனையில் மூழ்கடிப்பதைப் பார்த்தாள்.
"கத்தி ஏந்திய மனிதனே, உன் இதயத்தை இழக்காதே. உன்னை நான் துன்புறுத்த விரும்பவில்லை," என்று அவள் தன் உடலில் இருந்து தங்க ஆபரணங்களை உதிர்க்க ஆரம்பித்தாள். "இதை எடு, மனிதனே. தயவு செய்து நீ வேறொரு துணையை கண்டுபிடி. எனக்காக காத்திருக்காதே."
"அதற்கு என்ன பொருள்?"
"என் தந்தையின் சந்ததியில் ஒரு ஆண் குழந்தை பிறக்கும் வரை நான் சொந்தமாக குடும்பம் நடத்தமாட்டேன். இன்று எனக்கு அண்ணன் இல்லாத காரணத்தினால்தான் நாங்கள் ஒரு சந்தடிச் சதுக்கத்தில் அவமானத்தைச் சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. நான் துடைத்த பிறகுதான். மற்றும் ஒரு குழந்தை சகோதரனை அவனது தொட்டிலில் ஆட்டு, நான் உங்களிடம் வருவேன், அதாவது, நீங்கள் இன்னும் என்னை வைத்திருந்தால், அல்லது இதை பிரியாவிடையாக கருதுங்கள், நீங்கள் எனக்காக காத்திருக்க வேண்டாம், நான் உன்னை என் திருமண பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கிறேன் சொந்த விருப்பம். வேறொரு பெண்ணைக் கண்டுபிடி, என் கணக்கில் நீங்கள் செய்த செலவினங்களைத் திருப்பிச் செலுத்துமாறு இதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்." மேனர் மைதானத்தில் வண்டிகள் இறக்கப்படும் போது வெள்ளி ரூபாய் நாணயங்கள் மற்றும் ஒரு மூட்டை ஆபரணங்கள் அடங்கிய பையை அவனிடம் கொடுத்தாள்.
மறுநாள் காலை ஹீர்- பாய் கொட்டகைக்குள் நுழைந்து மந்தையிலிருந்து ஏழு ராட்சத எருமைகளை எடுத்தார். ஒவ்வொன்றும் கோயில் தூண்கள் என பாரிய பாதங்களைக் கொண்டிருந்தன. ஒவ்வொன்றும் ஒரு மலை குன்றின் மீது மோதி நொறுங்கும் அளவுக்கு பிரம்மாண்டமாக இருந்தது. அவற்றின் கொம்புகள் வானத்தை நோக்கி மூன்று மடங்காக தலைக்கு மேல் சுழன்றன. அவற்றின் வீங்கிய மடிகள் வெடிக்கப் பார்த்தன. அவள் மேய்ப்பர்களை வரவழைத்து, "சகோதரர்களே, எங்கள் பண்ணையில் நிற்கும் பயிரில் இந்த ஏழு பேரையும் மேய்க்கத் தொடங்குங்கள். என்னுடைய புரவலர்களே, அவற்றின் தோலில் ஒரு பூச்சி கூட குடியேற விடாதீர்கள். மேலும் அவர்கள் விரும்பும் அனைத்தையும் சேற்றில் மூழ்கடிக்கட்டும். "
மேய்ப்பர்கள் வழிமுறைகளைப் பின்பற்றினர். எருமை மாடுகளின் மடியில் பால் பெருகியதால், உதவியாளர்கள் ஒரு நாளைக்கு இரண்டு முறை பால் கறக்க வேண்டியிருந்தது. முதல் எருமையின் பால் இரண்டாவதாகவும், இரண்டாவது எருமையின் பால் மூன்றாவதாகவும், ஆறாவது எருமையின் பால் ஏழாவது வரை கொடுக்கப்பட்டது. ஏழாவது பால் சர்க்கரை, குங்குமப்பூ, ஏலக்காய் மற்றும் ஜாதிக்காய் சேர்த்து ஒரு ஸ்பூன் நிற்கும் அளவுக்கு கெட்டியாகும் வரை காய்ச்சப்பட்டது. தினமும் காலையிலும் மாலையிலும்,
ஹீர்- பாய் தன் தந்தையிடம் செறிவூட்டப்பட்ட ஒரு கஞ்சியை எடுத்துச் சென்று அவரைக் குடிக்கச் செய்தார், இல்லை, சாப்பிடுங்கள்.
வெட்கப்பட்ட தந்தைக்கு சிரிப்பதா அழுவதா என்று தெரியவில்லை. வெட்கத்துடன் தன் மகளிடம் கெஞ்சினான், "பெண்ணே, என் செல்லப்பிள்ளை, என் வயதில், இந்த சத்துஉணவை சாப்பிடுவது எனக்கு ஆகுமா?, என் மகளே, நீங்கள் செய்யத் திட்டமிடுவதை விட்டுவிடு ?, என்னை நம்பு, ஒரு தூறல் மட்டுமே நல்லது. அந்தந்த பருவத்தில்."
"சும்மா சுவையுங்கள் ததா . வாக்குவாதம் செய்யாதே" என்றாள் மகள். அவரது தாயின் பாத்திரத்தை ஏற்று, அவரைப் புத்துணர்ச்சியடையச் செய்யும் தனது கற்பனையை இடைவிடாமல் தொடர்ந்தார்.
ஒரு மாதம் கடந்தது, இரண்டாவது சென்றது, மூன்றாவது முடிவதற்குள், அறுபது வயது முதியவரின் உடலில் இளமைத் துடிப்பு துளிர் விட்டது. அவன் தோல் பளபளக்க ஆரம்பித்தது. அவரது தந்தத்தின் வெள்ளை முடியில் கருப்பு நிற கோடு தோன்றியது. ஒவ்வொரு நாளும் காலையிலும் மாலையிலும் அவர் புறநகர்ப் பகுதிகளுக்குச் சென்றார், அங்கு அவர் தனது குதிரையைத் தூண்டிவிட்டு, துள்ளிக் குதித்து குதித்து வரும் காட்டு மான்களுடன் ஓடினார். ஹீர்- பாய் தனது தந்தைக்கு மணமகளைத் தேடத் தொடங்கினார். பழுத்த காதி சமூக பெண்ணைக் கண்டுபிடித்து, கேட்ட காணிக்கையை செலுத்தி, வயதான தந்தைக்கு திருமணம் செய்து வைத்தார்.!!
ஒரு வருடம் கடந்து ஒரு மகன் பிறந்தான். ஒரு வருடம் சென்றது, மற்றொரு மகன் பிறந்தான். இரண்டு இனிமையான மற்றும் தெய்வீகத் துள்ளும் ஆண் குழந்தைகள் தங்கள் வளர்ப்பு சகோதரியின் மடியில் துடிக்கத் தொடங்கினர். ஹீர்- பாயின் உறவினர்கள் தன் குழந்தை சகோதரர்களை தூங்க வைக்க அவள் கூக்குரலிட்ட தாலாட்டுகளை கேட்காமல் இருக்க முடியாது. நாள் முழுவதும் அவள் ஜோடியை பராமரிப்பதிலும், குளித்து சுத்தம் செய்வதிலும், அவர்களின் கழிவு துணிகள் மற்றும் போர்வைகளை சலவை செய்வதிலும் மூழ்கி இருந்தாள்.
சுமார் மூன்று வருடங்கள் கடந்துவிட்டன, ஒரு நாள் ஒரு தூசி மேகம் அடிவானத்தில் எழுவதைக் கண்டது. அது கிராமத்தை நோக்கி ஒரு சூறாவளியைப் போல விரைந்தது, சில நிமிடங்களில் ஒரு சவாரி கிராமத்திற்குள் நுழைந்தது. உற்சாகமடைந்த பெண்கள், தண்ணீர் நிரம்பிய குடங்களை ஆற்றங்கரையில் வைத்துவிட்டு, புறநகரில் இருந்து துள்ளிக் குதித்து, ஹீர்- பாய்க்கு விரைந்தனர்.
"நல்ல செய்தி அக்கா! உன் ஆள் உன்னை அழைத்து வர வந்திருக்கிறார்!" அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் சிரித்தனர்.
குதிரைவீரன் மேனர் மைதானத்திற்குள் நுழைந்து, கீழே இறங்கி நடைபாதைக்கு முன்னேறினான், அங்கு மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்ற ரூபாய் நாணயங்கள் மற்றும் ஆபரணங்கள் நிறைந்த சாக்குகளை கீழே போட்டான். "அப்பா," ஹீர்- பாய், இந்த முறை நான் போகமாட்டேன்
சுவர்களில் ஒரு ஆணி அல்லது ஒரு கொக்கி பின்னால் கூட என்னால் புதியவற்றை வாங்கவும்
உன்னால் ததா விற்கு திருமணம் செய்து சகோதரனை பார்க்க முடியும் போது."
வண்டிகள் ஏற்றப்பட்டன. அவளுடைய வார்த்தைக்கு உண்மையாக, ஹீர்- பாய் எதையும் விட்டுவிடவில்லை. அவளுடைய சீர்வரிசை மாட்டுவண்டியில் மீண்டும் அணிவகுத்தன . இம்முறை அவளை அனுப்புவதற்கு மொத்த மக்களும் திரண்டனர். அணிவகுப்பு சோராவைக் கடந்ததும், திரையை உயர்த்தி, தாழ்வாரத்தில் குந்தியிருந்த தன் உறவினர்களை அலட்சியமான கண்களால் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
"மாமா, உறவினர்களே, இந்த வண்டிகளை திருப்பி அனுப்ப வேண்டாமா?"
"இல்லை, ஹீர்- பாய். நாங்கள் ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை, "
"உனக்கு தைரியமில்லை! தொட்டிலில் ஒன்றல்ல இரண்டு! இப்போது பின்தொடரும் வண்டிகளை எண்ணிக் கொண்டே இரு!"
[ஆசிரியர் குறிப்பு: இந்த நிகழ்வு ஜூனாகத் அருகே உள்ள சம்பராடா என்ற கிராமத்தில் நடந்தது. சிலர் அந்த முதியவருக்கு வாகா வாலா என்று பெயரிட்டனர், மற்றவர்கள் அவர் உகா வாலா என்று கூறுகிறார்கள், இருவரும் காதி சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். நான் எழுதிய குறிப்புகளைப் பார்க்கும்போது, கதையில் நான் இணைக்காத நிகழ்வின் ஒரு சுவாரஸ்யமான பகுதி இருப்பதை நான் உணர்கிறேன்.
வயதான காதி மனிதனின் இரண்டு மகன்களின் பெயர் சூரா மற்றும் மாத்ரா. அவர்கள் வளர்ந்த பிறகு, வடலா கிராமத்தில் ஒரு விவசாயி தனது இரண்டு காளைகளுக்கு சூரா மற்றும் மாத்ரா என்று பெயரிட்டதை அவர்கள் அறிந்தனர். விவசாயியின் துணிச்சலுக்குச் சென்று அவரைக் கொல்ல சகோதரர்கள் முடிவு செய்தனர். பண்ணையாரின் கொட்டகைக்குள் பதுங்கிப் பார்த்தபோது, அந்தக் களஞ்சியத்தில் எண்ணெய்ப் பிண்ணாக்குகளும் பருத்தி விதைகளும் நிரம்பியிருப்பதையும், அந்த விவசாயி இரு காளைகளுக்கும் மனதுக்கு நிறைவாக உணவளித்து, பாசத்தைப் பொழிவதையும் கவனித்தனர். அவரைக் கொல்வதற்குப் பதிலாக, மாத்ராவும் சுராவும் விவசாயிக்கு தங்களின் செம்மையான மாடுகளை பரிசாக அளித்துவிட்டு தங்கள் கிராமத்திற்கு திரும்பிச் சென்றனர்.
சிலர் இந்த நிகழ்வை அஹிர் குடும்பத்திற்குக் காரணம் கூறுகின்றனர்.
ஒரு பண்டிதர், ஒரு வழிப்போக்கன் அல்லது பாடகர் ஓய்வெடுக்க இரவு தங்கலாம். ஒரு மூலையில் உள்ள ராமரின் சிலை ஒவ்வொரு சோராவின் ஒருங்கிணைந்த பகுதியாகும்.
(காதீ): போர்வீரர்கள் மற்றும் நில உரிமையாளர்களின் ஒரு சமூகம் (அல்லது அதைச் சேர்ந்த ஒன்று), சூரியனை வணங்கும் ஒரு பகுதி சிந்துவில் தோன்றி, கி.பி ஒன்பதாம் நூற்றாண்டிற்குப் பிறகு கட்ச் பகுதி வந்து பின்னர் சௌராஷ்டிரா பகுதியில் வாழத்துவங்கினர். இந்த காதி சமூகத்தால் சவுராஷ்டிரா பகுதி . கத்தியவாட். என்று அழைக்கப்படுகிறது !
